مقايسه دو روايت از قصه مهر و وفا در ادب عاميانه كُردي با روايت فارسي از شعوري كاشي

حكايت مهر و وفا يكي از حكايت هاي است كه روايت هايي از آن هم در ادب عاميانه ي كُردي در قالب بيت(داستان-هاي موزون و ملحون كه راويان عامه به شيوه ي سينه به سينه و با صوت خوانده اند) و هم به شيوه ي قصه گويي شفاهي و از ديگر سو هم به شيوه ي منظومه سرايي در ادب كلاسيك فارسي موجود است. در اين مقاله به معرفي قصه ي مهر و وفا و راويان آن در ادب فولكلور كُردي پرداخته شده است و تفاوت ها و شباهت هاي موجود در روايت هاي كُردي و فارسي مورد بحث و بررسي قرار گرفته است. حاصل اين كه اگر بپذيريم كه راويان عامه و شعراي كلاسيك، خالق اصلي و اوليه ي اين داستان نيستند و منشا داستان در هيچ كدام از روايت ها از جنبه ها ي حوادث تاريخي(زماني)، محيط جغرافي(مكاني) و خالق اصلي هيچ گونه اطلاعات موثق و مشخصي براي خواننده ندارد؛ به تبع آن در مورد تاثيرگذاري و تاثيرپذيري اين دو بر يكديگر نيز نمي توان در تقدم يكي بر ديگري حكم صادر كرد اما مي توان گفت ماجراي مهر و وفا در ابتدا به شيوه ي قصه رواج داشته آنگاه الهام بخش بازسرايي و بازآفريني شعرا و بيت خوانان واقع شده است.