فطرت در قرآن و احاديث با رويكردي به نظام امام خميني (س)

در اين مقاله ابتدا به مفهوم فطرت از نظر قرآن كريم و روايات پرداخته شده و سپس نظر امام خميني، كه از استاد ايشان آيت الله شاه آبادي نشات گرفته، مورد برسي قرار مي گيرد. از نظر امام خميني فطرت به معناي آگاهيها و گرايشهايي است كه در بشر نهادينه شده است . ايشان فطرتها و گرايشات مختلفي براي انسان ذكر مي كنند كه انسان را به ، فطرت بر اصل وجود مبدا ، فطرت بر توحيد ، فطرت بر استجماع آن ذات مقدس به جميع كمالات و فطرت بر معاد ، وجود ملائكه ، انزال كتب و اعلام طرق هدايت مي كند. ايشان بعضي از اين موارد را از احكام فطرت دانسته اند و بعضي ديگر را از لوازم فطرت مي دانند. امام همچنين زماني كه فطرت محكوم به احكام طبيعت نشده باشد و وجهه روحانيت و نورانيت خود را حفظ كرده باشد از آن به فطرت مخموره غير محجوبه ياد مي كند كه در اين شرايط در حالت (خير) بوده و از جنود عقل محسوب مي شود، و در صورت توجه فطرت به طبيعت و محكوم شدن به احكام آن، از آن به فطرت مخموره ي محجوبه ياد مي كند كه از جنود جهل بوده و منشا شرور محسوب مي گردد .