مسؤوليت و عدم مسؤوليت متصدي حمل‌ونقل جاده‌اي كالا در حقوق تجارت ايران و كنوانسيون C.M.R.

حمل و نقل به‌عنوان يكي از اركان اقتصادي كشورها، از اهميت بالايي برخوردار است به‌گونه‌اي كه در جهت رسيدن به آن و به منظور آساني و سرعت در امر تجارت، قوانين و مقرراتي وضع شده است؛ ايران به‌عنوان يكي از كشورهاي در حال توسعه، به اهميت آن و به‌خصوص اهميت جاده پي برده و در قانون داخلي خود به امر تصدي پرداخته و همگام با ديگر كشورها از قوانين بين‌المللي نيز تبعيت كرده است؛ قانون تجارت و كنوانسيون سي.ام.آر. در خصوص حمل و نقل جاده‌اي به‌عنوان قوانين حاكم بر مسووليت متصدي جاده‌اي كالا، متصدي را به‌عنوان شخص طرف قرارداد و هم‌چنين افراد وي را نيز مسوول خسارت‌هاي ناشي از عدم تسليم و تحويل كالا، يا تحويل ناقص و معيوب آن به مرسلٌ‌اليه، مي‌داند؛ و چنانچه تسليم با تأخير صورت گيرد بايستي خسارت‌هاي ناشي از آن را پرداخت نمايد؛ اما گاه تقصير ارسال‌كننده يا مرسلٌ‌اليه و تعليمات وي منجر به ورود خسارت مي‌شود كه در اين صورت متصدي معاف از مسووليت خواهد شد؛ هم‌چنين نمي‌توان متصدي را به جهت عيب ذاتي كالا و وقوع خسارت‌هاي ناشي از قوه‌ي قاهره به‌عنوان حوادثي غيرقابل پيش‌بيني، بيگانه و غيرقابل دفع، مسوول دانست كه در اين تحقيق به دنبال تحليل موارد بيان شده هستيم.