تحليل عملكرد رانندگان تهراني در پذيرش سر فاصله ايمن

پژوهش حاضر با هدف شناخت تفاوت عملكرد رانندگان تهراني در پذيرش سرفاصله زماني ايمن بين وسايل نقليه است. روش تحقيق، از نوع توصيفي- پيمايشي است. جامعه آماري، كليه كاربران ترافيكي اعم از زن و مرد است. به عنوان نمونه پژوهش، 300 نفر از كاربران ترافيكي (130 نفر زن و 170 نفر مرد) با استفاده از فرمول كوكران تعيين حجم و روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي انتخاب شدند. ابزار اصلي پژوهش، پرسش نامه محقق ساخته¬اي است كه داراي 15 سوال چهارگزينه است؛ آلفاي كرونباخ پرسش نامه (82/.) برآورد شد. براي تجزيه و تحليل اطلاعات، به دليل ناپارامتريك بودن توزيع داده ها، از روش يو من ويتني استفاده شد. يافته هاي پژوهش در سطح 95/. نشان داد كه بين عملكرد زن و مرد در انتخاب فاصله طولي با وسيله نقليه جلويي، در حركت به صورت مستقيم تفاوت معنادار وجود دارد؛ اما بين عملكرد مرد و زن در انتخاب فاصله طولي با وسيله جلويي براي سبقت، به هنگام ورود به بزرگراه و در تعيين فاصله عرضي با وسايل نقليه جانبي تفاوت معناداري وجود ندارد.