پيامدهاي هژموني و يك جانبه‌گرايي آمريكا در بحث افزايش اعضاي شوراي امنيت سازمان ملل

سازمان ملل متحد، سازمان فاتحان جنگ جهاني دوم است. پيروزمندان اين جنگ كه جهان را به خاطر تلاش‌هايشان براي نجات از چنگال نازيسم و فاشيسم، مديون خود مي‌انگاشتند سازمان ملل را با هدف حفظ و پاسداري از صلح وامنيت بين‌المللي در سايه همكاري‌هاي نهادينه خود، تأسيس كردند و در نعيين ساختار اصلي و تركيب آن به دنبال حفظ وضع موجود و نه ايجاد وضع مطلوب بودند. شعار آنها برتري صلح بر عدالت بود. آنها جنگيده بودند تا جنگي دركار نباشد و چون براساس رهيافت قدرت، تصميم‌گيري‌هاي لازم براي پي‌ريزي ساختار نظام آينده بين‌المللي صورت مي‌گرفت از اين آزادي عمل برخوردار بودند كه ساختار مورد نظر را به گونه‌اي طراحي و شكل‌بندي كنند كه حافظ آنها باشد. اين رويكرد سبب شد كه در توزيع جهاني قدرت تنها بازيگراني عهده‌دار نقش اصلي شوند كه در آن زمان بالاترين توان نظامي، سياسي و سپس اقتصادي را براي راهبري نظام جديد بين‌المللي پس از جنگ جهاني دوم دارا بودند.