با نگاهي به نيهيليسم به مثابه يك آسيب فرهنگي در ايران : نيهيليسم، از انكار تا واقعيت

بسياري از آسيب‌ها و جرايم اجتماعي، نشان از وجود پديده‌اي دارد كه گرچه كمتر مورد مداقه قرار مي‌گيرد، اما به مثابه عامل زيرين و بنيادين عمل مي‌كند. آن پديده‌ي مخرب، روحيه و منش نيهيليستي است. در نيهيليسم معناي زندگي، هستي، خود، حيات و بسياري از وقايع از دست مي‌رود و فرد در برهوت بي‌معنايي و سرگشتگي و حيراني مي‌ماند. نيهيليسم واجد چهره‌هاي مختلفي است. بروز و ظهور آن در قالب‌هاي رفتاري و كنش فردي و اجتماعي، گاه به انحاء متضاد، نمايان مي‌شود. افسردگي و بي‌تفاوتي از سويي و پرخاشگري و شورشگري عليه وضع موجود از سوي ديگر، از نيهيليسم نشأت مي‌گيرد. برخي از شقوق مختلف نيهيليسم عبارتند از: نيهيليسم معرفت‌شناختي، وجودي، فرا-اخلاقي، سياسي و ... همچنين علل جامعه‌شناختي، روان‌شناختي و تحولات ارزشي در بروز انواع نيهيليسم مدخليت دارند. براي مقابله با نيهيليسم، انواعي از شيوه‌ها خلق و تجربه شده است. برخي از اين شيوه‌ها با دين و اخلاق و كرامت انساني سازگار نيست و برخي ديگر، صرفاً پاك‌كردن صورت مسئله است