بررسي اثربخشي رفتار درماني ديالكتيك بر مهارت هاي تنظيم هيجان،‌ خودپذيري، در زوجين در آستانه ي طلاق شهر تهران

موضوع پژوهش حاضر بررسي اثربخشي رفتار درماني ديالكتيك بر مهارت هاي تنظيم هيجان، خودپذيري، در زوجين در آستانه ي طلاق شهر تهران مي باشد. اين پژوهش كه در سال تحصيلي 1395 - 1394 انجام شده است با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي 30 نفر از زوجين در آستانه ي طلاق شهر تهران (15 نفر به عنوان گروه آزمايش و 15 نفر به عنوان گروه كنترل) انتخاب شدند. براي سنجش متغيرهاي تحقيق از پرسش نامه هاي تنظيم هيجاني گارنفسكي، خود پذيري آيزنك و سازگاري زناشوئي اسپينر استفاده شد. تجزيه و تحليل نتايج با استفاده از تحليل كواريانس نشان داد كه فرضيه ي اول مبني بر معناداري مداخله ي مورد نظر بر پذيرش خويشتن معنادار بوده ( 0/000>p ) بوده و در نهايت توانسته است مهارت هاي تنظيم هيجان را به طور معناداري بهبود بخشد (0/000>p ) بنابراين فرضيات پژوهش مبني بر معناداري تاثير مداخله ي مورد نظر بر متغيرهاي پژوهش تاييد مي گردد. نتايج اين پژوهش توجه به عوامل چندگانه ي سرشتي، خانوادگي و اجتماعي را به عنوان متغيرهاي تاثير گذار در تحول مشكلات زناشوئي اين پژوهش درمانهاي مبتني بر رويكرد كل گرا و مبتني بر هيجان ها از قبيل رفتار درماني ديالكتيك را به عنوان درمان هاي با كارآمدي بالا در اختلالات مربوط به سازگاري پايين زناشوئي پيشنهاد مي كند.