اثر بخشي آموزش مهارت هاي زندگي بر بهبود چشم انداز زمان و سلامت روان در زنان داراي همسر معلول

هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي اثربخشي دوره هاي آموزش مهارت هاي زندگي بر سلامت روان و بهبود چشم انداز زمان در زنان داراي همسران معلول است. جامعه ي آماري پژوهش حاضر را زنان داراي همسر معلول تحت پوشش بهزيستي منطقه 18 شهر تهران تشكيل دادند كه از ميان آنان به شيوه ي نمونه گيري تصادفي هدفمند تعداد 60 نفر به‌عنوان نمونه ي آماري انتخاب شدند و به شيوه ي تصادفي ساده در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند. به‌منظور جمع آوري اطلاعات از دو پرسش‌نامه سلامت روان گلدبرگGHQ-28 (1972)و چشم انداز زمان زيمباردو ZTPI-66 (1999) در دو مرحله پيش-آزمون و پس‌آزمون استفاده شد و آموزش مهارت هاي زندگي 10 جلسه اي بر روي زنان داراي همسر معلول در گروه آزمايش به اجرا درآمد. به‌منظور تجزيه‌وتحليل داده ها از تحليل كوواريانس استفاده شد و جهت تجزيه‌ و تحليل آماري داده‌هاي پژوهش از نسخه 18 نرم‌افزار SPSS استفاده گرديد. نتايج به‌دست‌آمده نشان داد كه حدود 14 درصد از تغييرات در نمره‌هاي پس‌آزمون چشم انداز زمان و حدود 13 درصد از تغييرات در نمره هاي پس‌آزمون سلامت روان به تأثير آموزش مهارت هاي زندگي مربوط است؛ بنابراين فرضيه اصلي پژوهش مبني بر آموزش مهارت هاي زندگي موجب بهبود چشم انداز زمان و افزايش سلامت روان در زنان داراي همسر معلول خواهد شد مورد تائيد قرار گرفت.. با توجه به اينكه مهارت‌هاي زندگي شامل مجموعه‌اي از توانايي‌ها هستند كه قدرت سازگاري و رفتار مثبت و كارآمد را افزايش مي‌دهند، درنتيجه آموزش مهارت‌هاي زندگي مي‌تواند به‌ عنوان رويكردي در بهبود شاخص‌هاي سلامت روان و بهبود چشم انداز زمان به كار رود.