هنر رسانه اي جديد: سنجش سطح تعامل و مشاركت آثار سومين نمايشگاه هنر ديجيتال تهران

new media art

تحولات تكنولوژيك و ظهور و گسترش رسانه­ها موجب نزديك شدن دو حوزه توليد و مصرف رسانه­اي است و نهايتا سبب شكل­گيري فرهنگ مشاركتي شده است. عرصه هنر مي­تواند زمينه و بستر مناسبي براي درك اين تغييرات باشد، از اين رو مقاله حاضر بر اساس ارائه مقولاتي نظير «محيط رابط كاربري»، «عناصر طراحي»، «نوع مواجهه» و «گام تعاملي» مقياسي براي مطالعه سطوح تعامل و مشاركت آثار هنر رسانه­اي ارائه كرده و سپس با استفاده از مقياس طراحي شده و روش مشاهده مشاركتي آثار سومين نمايشگاه هنر ديجيتال تهران (تاداكس) در سال 1392 تحليل و به ارزيابي وضعيت مخاطب در هنر رسانه­اي ايران پرداخته است. هدف از اين مطالعه پاسخ به اين پرسش است كه اين آثار از چه سطح تعاملي­اي و مشاركتي­اي برخوردار هستند؟ پاسخ به اين پرسش تنها به منظور نقد و ارزيابي آثار هنري نيست بلكه راهي براي مطالعه فرهنگ رسانه اي مشاركتي در ايران است. نتايج مطالعه و ارزيابي آثار نشان داد كه سطوح تعامل اثر و سطح مشاركت مخاطب در هنر رسانه­اي ايران محدود است و اگرچه مخاطب از موقعيت بيننده به وضعيت كاربر درآمده اما هنوز در اغلب موارد مشاركت كننده در خلق اثر نيست.