طراحي هنرستان هنرهاي زيبا با رويكرد معاصرسازي الگوهاي پايدار مدارس سنتي

ساختمان هنرستان هاي امروزي، نه تنها با مدارس معمولي و ادارات فرقي نمي كند بلكه كمبودهاي فضاي آموزشي در اينگونه مدارس به دليل آموزش هاي عملي و نياز به فضاي وسيعتر، بيشتر احساس مي شود. قرار گرفتن در فضاي خشك و عاري از احساس مدارس و هنرستان هنرهاي زيبا با معماري امروزي از يك سو و مشاهده فضاي سرشار از حيات و پويايي در مدارس سنتي ايران مثل مدرسه چهارباغ اصفهان از سوي ديگر بعلاوه مشاهده جايگزيني تدريجي فرهنگ، معماري و حتي سبك زندگي غربي به جاي فرهنگ و معماري اصيل ايراني به وضوح نشانگر اهميت و ضرورت اين پژوهش براي هر ايراني مي باشد. بنابراين هدف از مقاله حاضر، معرفي و بكارگيري الگوهاي كالبدي پايدار معماري سنتي مدارس ايران در طراحي هنرستان هنرهاي زيبا و معاصرسازي، تلفيق و تطبيق آنها با امكانات و تكنولوژي معماري امروزي است. روش تحقيق از جنبه هدف، داراي ماهيت كاربردي است و با توجه به ماهيت بنيادي و كاربردي آن، از نوع تحليلي - توصيفي بوده و با استفاده از روش گردآوري اطلاعات از نوع ميداني-كتابخانه‌اي به انجام رسيده است.