تحليل نشانه هاي لفظي و معنايي اشعار شمس طبسي

شمس الدين محمدبن عبدالكريم طبسي از شعراي شاخص قصيده سراي اواخر قرن ششم و اوايل قرن هفتم هجري است. اگرچه به دليل قرار گرفتن شهرت او در پرتو شهرت شاعران شهير معاصرش چون سناي، عطار، انوري، خاقاني، مولوي و سعدي، ديگر مجالي براي نمود اين شاعر باقي نمانده است؛ اما او به سياق شاعران اواخر قرن ششم و پيروان سبك انوري، در آوردن تركيبات خاص و مبتكرانه، استفاده از ا يماژهاي شعري و آوردن مضامين دقيق و لطيف تبحر زيادي داشته است؛ تا جايي كه آفرنش و خلق تصاور شاعرانه و تناسب همگون در ساختار و زبان، مي تواند شعر او را در رديف شعر شاعران توانمند قرن ششم و هفتم قرار دهد، هدف از اين پژوهش نشان دادن جايگاه شمس طبسي در قصيده سرايي و بررسي ويژگي هاي سبكي شعر اوست. حاصل پژوهش نشان مي دهد كه وي در خلق تركيبات نوآيين و تازه، شاعري توانا بوده و پويايي تصاوير شاعرانه او نه در سطح عمودي كلام؛ بلكه در زنجيره همنشيني يا سطح افقي كلام بارز است.