نفوذ غرب در نقاشي ايران از ابتداي حكومت قاجار تا پايان عصر ناصري

دوره‌ي قاجار يكي از مهم ترين مقاطع هنري ايران محسوب مي‌گردد، چراكه تأثير پذيري از هنر غرب به ويژه در نقّاشي به صورت محسوسي بروز يافت. با وجود اينكه هنر نقّاشي در دوره­ي قاجار تا حد زيادي بر اساس بنيادهاي هنري عصر صفوي استوار شده بود، در برابر وجوه متنوع هنر غرب كه تا حد بسيار زيادي به صورت ظاهري دريافت مي­گرديد، تحت تاثير قرار گرفت. در اين بين تلاش هم­زمان و درعين حال متناقض براي تقليد از سنت­هاي درباري و متعاقبا دستاوردهاي غربي آغاز شد كه نتيجه آن نه تنها بازگشت صحيح و مستقل به روش هاي سنتي نبود، بلكه هنرمندان و حاميان آنان نيز در فراگيري صحيح و كامل دستاوردهاي غربي نيز چندان موفقيتي به دست نياوردند و صرفا نمود بصريِ آن به صورت التقاطي سطحي در آثار هنري و ثمره‌ي آن كاهش تدريجيِ اسلوب ايراني و گرته برداري از آثار نقاشّان رنسانس از سوي هنرمندان ايراني و ايجاد سبك­هايي تلفيقي به ويژه در عصر ناصري بود. پژوهش حاضر بر آن است تا با روش توصيفي- تحليلي و تكيه بر تحقيقات جديد به بررسي روند نفوذ سبك­هاي غربي در نقّاشي ايران از ابتداي دوره قاجار (1210ق/ 1795م.) تا پايان عصر حكومت ناصرالدين­شاه (1313ق/ 1895م.) و متعاقبا رويكرد پادشاهان قاجار و نقّاشان درباري پرداخته و آن را مورد بررسي و تحليل قرار دهد.