نسبت ذهنيت‌هاي زنانه و اقتدار سياسي پس از انقلاب اسلامي ايران

The ratio of gender subjectivity and political authority after the Islamic Revolution of Iran

مقاله حاضر به بررسي نسبت ميان ذهنيت‌‌هاي زنانه و اقتدار سياسي پس از انقلاب اسلامي مي‌پردازد. محور اين بررسي تأكيد بر سوژگي زنان و همچنين ثبات سياسي در الگوي ارائه شده براي يك جامعه مطلوب است. با استفاده از نظريه ژوليا كريستوا سعي شده كه رخدادهاي اجتماعي و سياسي پس از انقلاب اسلامي با تمركز بر نسبت اقتدار و ذهنيت‌هاي زنانه در چهار دوره اوايل انقلاب و دوران جنگ، سازندگي، اصلاحات و پس از انتخابات سال 1388 ترسيم شود. بنابراين سوال اصلي پژوهش حاضر چنين است كه «چگونه ذهنيت‌هاي زنانه پس از انقلاب، نسبت خود را با اقتدار مورد تعريف و بازنگري قرار داده است؟» در پاسخ به سوال ياد شده فرضيه چنين طرح مي‌شود كه «ذهنيت‌هاي زنانه پس از انقلاب همواره در وضعيتي تقابلي با اقتدار سياسي قرار داشته و با تهديدات معنايي از قبيل بي‌اعتنايي به هنجارهاي جنسي حاكميت در زيست روزمره، چالش‌آفريني نموده است». در اين تحليل توأم نبودن اقتدار و سوژگي زنان به عرصه‌عمومي ناتوان پيوند مي‌خورد و امكان‌هاي زيست تعادلي سياست در فراهم آمدن فضايي از سرپيچي و تعامل ارائه مي‌گردد.