جايگاه ايالت اردلان در مناسبات عثماني صفوي

ايالت اردلان در عرصه رقابت هاي دو رقيب صفوي (1501-1722 م) و عثماني (1280-1924 م) با توجه به موقعيت جغرافياي سياسي آن، فراز و فرودها ي فراواني را پشت سر گذاشت؛ به گونه اي كه بر اثر منازعات طرفين قلمرو اين ايالت به تدريج تحليل رفت. پژوهش حاضر به روش توصيفي تحليلي در پي تبيين و تحليل سير تحولات ايالت و امارت اردلان در دوره صفوي و نوع نگاه و سياست شاهان صفويه و سلاطين عثماني به تختگاه اين والي نشين است و اين كه نقش و جايگاه اين امارت و حاكمانش در قبال قدرت هاي مذكور چه بوده و چه عواملي باعث شده تا اين ايالت به كانون برخورد دو حكومت تبديل گردد. بر اساس اين پژوهش حكام قلمرو اردلان كه به عنوان ميدان رويارويي عقيدتي، سياسي و نظامي دو قدرت شرقي، عثماني و صفوي، اهميت سوق الجيشي بسياري داشت، ناگزير بودند در جهت حفظ جايگاه و تحكيم موقعيت و استقلال خويش، در گرايش به يكي از اين دو قدرت حتي الامكان محتاطانه و سياستمدارانه عمل كنند.