مشروعيت توامان يا چندگانگي مشروعيت در حكومت هاي ايران دوره اسلامي از طاهريان تا سقوط خوارزمشاهيان

هر حكومتي براي كسب مقبوليت و حقّ اعمال حاكميت بر مردم، نيازمند يك منطق اجتماعي و يا هر عامل وحدت بخش ديگر در جهت توجيه كردن قدرت خويش است. در ايران نه دين و نه عاملي ديگر، به تنهايي نمي تواند اين نقش را ايفا كند، بلكه مجموعه اي از عوامل به صورت توأمان اين وظيفه را عهده دارند به اين معني كه حكومتها در ايران مشروعيت شان بر بنيانهاي چندگانه استوار است كه ما از آن به مشروعيت توأمان ياد ميكنيم و به همين دليل است كه فرمانروا در ايران، در اصل نماينده مذهبي و سياسي و در كنار آن نماينده ي اداري، نظامي، فرهنگي و مظهر گذشته و تاريخ اين كشور نيز است. ما با روش توصيفي - تحليلي به دنبال اثبات اين ديدگاه هستيم كه حكومتهاي ايران بعد از اسلام تا سقوط خوارزمشاهيان به لحاظ مشروعيتي داراي يك نوع مشروعيت توأمان يا چندگانه هستند.