طاعون در ايران عصر صفوي

پاسخ گويي به نيازهاي طبي در هر جامعه اي در قالب نظام طبي آن جامعه عملي مي گردد لذا پژوهش حاضر براساس اين مسئله شكل گرفته است كه رويكرد شناختي و رفتاري در مقابله با بيماري مسري طاعون در جامعه ايران عصر صفوي در چه فضايي از گفتمان طبي و بر اساس چه روش هايي صورت مي گرفت و بروز آن چه مصائبي را به دنبال داشت؟ يافته هاي پژوهش حاضر بر اساس روش توصيفي -تحليلي نشان مي دهد كه نظام طب ايران عصر صفوي در مواجهه با بيماري طاعون از حوزه ها ي مختلف معرفتي طب جالينوسي با طرز تفكر اخلاطي، طب مبتني بر اصول تفكر اسلامي و طب عاميانه رايج در ميان مردم بهره مي برد. به لحاظ شناختي، عدم شناخت و ناآگاهي نسبت به عامل بيماري زا، سردرگمي در رويكرد رفتاري و شيوه هاي درماني را به دنبال داشت ازاين رو پيشگيري از ابتلا به بيماري به شكل هاي گوناگون در اولويت قرار داشت و شيوه هاي مختلف درماني نيز نه براي علاج منشأ و اصل بيماري كه اغلب براي رفع عوارض و نشانه ها مورداستفاده قرار مي گرفت. نتيجه متعاقب بروز طاعون در جامعه عصر صفوي، تلفات جمعيتي، مشكلات اقتصادي، قحطي و ناامني راه ها بود.