ضرورت تاسيس گرايشهاي بين رشته اي در رشته زبان و ادبيات فارسي

متون زبان و ادبيات فارسي از قديم از سه جهت با علوم ديگر بخصوص علوم انساني عجين بوده است: يكي از جهت تكوين، ديگر از جهت تفسير و سوم از جهت كاركرد. در نتيجه در مطالعه متون ادبي گذشته استفاده از روشهايدانشهاي ديگر نيز ضروري است. تاكنون در اين زمينه اقدامات متنوعي صورت گرفته كه از جمله آنها تأسيس گرايشهاي بين رشته‌اي است. بررسيها نشان مي دهد اين اقدامات اگرچه گامي رو به پيش بوده، در به كارگيري مفاهيم و روشها، دچار سطحي‌نگري است، و در تعريف رشته‌ها و درسها، به چگونگي رابطه شبكه‌اي مفاهيم و دروس، به‌خوبي توجه نشده است. بنابراين، سامان‌دهي اين نوع مطالعات و برنامه‌ريزيها ضروريست و شكافي كه در اثر تخصصي شدن بيش از حد علوم و پاره پاره شدن آنها پديد آمده است بايد ترميم شود. تعريف برنامه‌ها و سرفصلهاي درسي جديد بين رشته‌اي در حوزه زبان و ادبيات فارسي از راهكارهاي بنيادي براي توسعه و اصلاح و ساماندهي اين نوع مطالعات است؛ و اينكه اين برنامه‌ها بايد مربوط به كدام مقطع تحصيلي باشد، چه موضوعاتي را دربربگيرد و در بين نيازهاي متعدد به كدامها اولويت بدهد، و سپس آنها را با چه ساختار و قالبي از قبيل رشته يا گرايش يا درس تعريف كند مسائلي است كه در اين مقاله مورد توجه و تأمل قرار گرفته و چند پيشنهاد نيز ارائه شده است.