شبيه‌سازي تقاضا و عرضه حامل‌هاي انرژي تا سال 2035 در ايران با استفاده از مدلساز LEAP

Simulation of demand and supply of energy carriers in Iran up to 2035 using LEAP

در اين مقاله يك مدل يكپارچه از بخش‌هاي عرضه و تقاضاي انرژي كشور با استفاده از مدلساز LEAP توسعه داده شده است. ويژگي اصلي LEAP بعنوان يكي از مدل‌هاي با چارچوب حسابداري در ارائه آينده‌نگري‌هاي مربوط به برنامه‌هاي توسعه‌اي متصور در زنجيره انرژي و تحليل‌هاي هزينه-فايده آنها مي‌باشد. در مطالعه حاضر ابتدا ساختار شكست بخش‌هاي مختلف تقاضا و فرضيات و مراجع آماري آنها روشن گشته و با توسعه سيستم مرجع انرژي، پيكربندي تكنولوژي‌هاي سمت عرضه شبيه‌سازي مي‌گردند. فرضيات مورد اشاره در هر دو بخش تقاضا و عرضه در دو سناريو كه يكي مبين ادامه روند پيشين و ديگري استفاده از 10 گيگاووات ظرفيت نيروگاه‌هاي حرارتي-خورشيدي (CSP) تا سال 2035 بود، ارائه شده و نتايج مورد بحث قرار گرفته‌اند. نصب اين ميزان از واحدهاي CSP، در مجموع سبب جلوگيري از انتشار 153 ميليون تن دي‌اكسيدكربن شده و منافعي را از نقطه نظر ايجاد هزينه فرصت صادرات گازوئيل و گاز طبيعي نصيب كشور مي‌كند.

This paper develops an integrated model of Iran's energy system via LEAP. Using an accounting framework, LEAP's chief function is proposing insight forecasts of plausible energy plans along with their associated cost-benefit analysis. In this study demand node is broken up into it's constituent parts and different assumptions and references used are clearly mentioned and supply-side technologies are simulated according to a reference energy system. Results are discussed in 2 scenarios one of which refers to continuation of past polices in future without no remarkable change and the others includes installation of 10 GW Concentrating Solar Power plants (CSP). The later prevents emission of 153 million tons of cumulative CO2 plus some additional capability in export of natural gas and diesel fuel.