اخلاق ديني و اخلاق سكولار

طرفداران اخلاق ديني ارزش حقيقي و كمال نهائي انسان را در قرب الهي و تشبه به خداوند مي‌دانند كه در سايه‌ي تجربه‌ي زندگي معنوي و رفتارهاي اخلاق ديني سبب مي‌آيد، البته در اخلاق ديني، رفاه و آسايش دنيوي انسان، از ياد نرفته و دنيا ناشايسته تعريف و توصيف نشده گرچه وابستگي به دين و دنيازدگي و غفلت از آخرت و ساحت معنايي و حقيقي انسان مذموم شمرده شده است. از نگاه دين‌شناسان در خصوص اخلاق ديني اين اختلاف وجود دارد كه يا ديني بودن اخلاق ناظر به امر الهي است چنانچه اشاعره بر اين اعتقادند - و يا آن‌كه در حوزه‌ي دين نيز نظام اخلاقي بر اساس حسن و قبح ذاتي و عقلي تفسير شده است. طرفداران اخلاق سكولار بر اين باورند كه اخلاق ديني وظيفه‌گرا و تكليف‌مدار است و حقوق بشر را ناديده مي‌گيرد؛ از اين رو معتقدند اخلاق بايد از ساحت دين بيرون باشد و ارزش‌ها و قواعد اخلاقي بر مبناي اصول انساني و زندگي دنيوي و رفاه عمومي تعريف و تعيين گردد. در اين مقاله پس از طرح و تبيين مسأله، مباني و دلايل دو رويكرد اخلاق ديني و اخلاق سكولار تحليل شده و با نقد و بررسي ادعاهاي طرفداران اخلاق سكولار، پيامدهاي آن يادآور شده است