Iran and the Shanghai Cooperation Organization

ايران در سال 2005 به عنوان عضو ناظر به سازمان همكاري شانگهاي پيوست و يك سال بعد براي عضويت كامل در اين سازمان درخواست داد. اين درخواست بحث‌هاي زيادي را در بين اعضاي سازمان مذكور، در داخل ايران و خارج از اين سازمان و در عرصه سياست بين‌الملل به همراه داشت. بخش مثبت اين درخواست اين است كه اهميت استراتژيك و منابع عظيم انرژي ايران انگيزه زيادي به اعضاي سازمان همكاري شانگهاي مي‌دهد. بعد منفي نيز اين است كه چالش ايران با غرب، به ويژه در مورد برنامه هسته‌اي، مانع پذيرش ايران توسط اعضاي اين سازمان مي‌شود، از آنجا كه آن‌ها نگران شرايطي هستند كه در برابر آمريكا و غرب قرار بگيرند. اين مقاله در تلاش است تا اين مباحث را در چارچوبي نظريه نيورياليسم دنبال كند و اين رويدادها را به كمك تحليل‌هاي تاريخي و بر اساس چارچوب تاريخي آن‌ها بررسي نمايد. با در نظر گرفتن فضاي بين‌المللي كنوني، عضويت ايران در سازمان همكاري شانگهاي دور از دسترس است و تا حد زيادي به پيشرفت مذاكرات آينده در پرونده هسته‌اي ايران و روابط بين اين سازمان و غرب بستگي دارد.

Iran joined the Shanghai Cooperation Organization (SCO) as an observer member in 2005 and the year after applied for full membership. This application raised debates among SCO members, inside Iran and outside this organization in international politics. In the positive side, Iranʹs geostrategic importance and huge energy resources give impetus to SCO members. On the negative side, Iran’s challenge with the West, nuclear in particular, discourages SCO members to accept Iran at this juncture because they hesitate to pretend that they are standing against United States and the West. This article studies these debates in the theoretical framework of neo-realism and examines these events through historical analysis and according to their historical context. Considering the current international environment, membership of Iran in the SCO seems remote and very much depends, on the one hand on future progress of negotiations over Iran’s nuclear dossier, and on the other hand on relations between SCO members and the West.