Reputation and Iranian Nuclear Program: 1997-2013

اين مقاله به اين مساله توجه دارد كه چگونه در طول زمان كشوري مانند ايران به صورت آگاهانه در ارتباط با قوانين و روابط بين المللي به اعتبار سازي پرداخته است. يافته هاي نظري و تجربي اين فرضيه را تاييد مي كند كه كشورهايي با پيشينه اي ضعيف در قوانين و روابط بين المللي بهتر است با تاكيد بر ايجاد اعتبار بر اساس "راه حل سازي" به جاي "پذيرش" به نتايج مطلوب در كوتاه مدت دست يابند. با استفاده از آبرو به عنوان يك متغير معمول براي توضيح شرايط ايران در محيط بين المللي، مي توان دريافت كه تحريم هاي تحميلي بر ايران كه با حقوق بين الملل مطابقت ندارد تنها به خاطر اعتبارشان به عنوان دست يابي به راه حلي و ابزار سخت در روابط بين الملل وضع شده اند. اين مقاله علاوه بر تصديق اينكه چرا كشورها به عنوان بازيگران منطقي حالت رفتاري خود در محيط امنيتي را تغيير داده اند، با مطالعه تجربي به بررسي عملكرد ميان رشته اي اعتبار در اين مورد مي پردازد.

This paper suggests how, over time, a state like Iran could deliberately develop a number of different reputations in connection with international law and international relations. The theoretical and empirical findings confirm the hypothesis that states with a weak reputation in both international law and international relations should probably put more emphasis on reputation building for ‘resolve’ rather than for ‘compliance’ if intended to get the results in the short term. Using reputation as a causal variable to explain Iran’s status in the international arena, one could find out that reputational sanctions imposed on Iran, is actually due to its reputation for resolve and toughness in international relations. The paper not only justifies why states, as rational actors, change their dispositional behavior in security area but also provides an empirical study into the analysis of the interdisciplinary function of reputations in this area.