Anglo-Saxon Axis in 2003:Blairʹʹs Doctrine and Bush Invasion of Iraq

رابطه ميان دكترين توني بلر و حمله امريكا به عراق چيست؟ اين مقاله تلاش دارد تا به اين سوال پاسخ گويد. به اين جهت به بررسي حمله امريكا به عراق و واكنش بريتانيا خواهد پرداخت و چيرگي هميشگي عقل بر قدرت را اثبات خواهد كرد. امريكا قدرت نظامي است اما بريتانيا نقش قدرت نرم را در روابط بين‌المللي ايفا مي‌كند. بريتانيا از قدرت و منابع امريكا براي مصالح بريتانيا بهره مي‌برد. هنگامي كه بريتانيا براي توصيف رابطه خود با امريكا از واژه «ويژه» استفاده مي‌كند، منظور قدرت آنها براي تاثير گذاري و هدايت سياست خارجي امريكا است. براي فهم سياست بين المللي، بر وابستگي متقابل بر اساس رابطه ويژه كه ميان نخست وزيران بريتانيا و روساي جمهور امريكا وجود دارد، تمركز خواهيم كرد. وينستون چرچيل، نخست وزير بريتانيا در دهه 40، هارولد مك ميليان در دهه 60، مارگارت تاچر در دهه 80 و توني بلر در سالهاي ابتدايي قرن جديد، همگي داراي روابط ويژه‌اي با همتايان آمريكايي خود بودند. اين امر در مورد رابطه ميان توني بلر، نخست وزير بريتانيا و جورج بوش رييس جمهوري امريكا براي دكترين بلر كه پيش از اين در مجامع بين‌المللي در سال 1999 اعلام شده بود، سودمند بود. آن چنان كه در مورد عراق ثابت شد، توني بلر سياست خارجه امريكا را در دوران رياست جمهوري بوش تحت تاثير قرار داده است.

What is the relationship between the doctrine of Tony Blair and Americaʹs invasion of Iraq? This paper tries to answer this question. So, it looks at the American invasion of Iraq and the British response, and argues that Brain always prevails over brawn. United States was and still is a hard power. Britain plays a soft power role in international relations. Britain usually uses the American strength and resources for the benefit of Britain. When the British describe their relations with the United States as “special,” they mean that they have the power to influence and direct US foreign policy. For an understanding of the international politics, we must concentrate on Anglo-Saxon "interdependency" through the "special relationship" which often exists between British Prime Ministers and US Presidents. Winston Churchill, British Prime Minister of the 1940s, Harold Macmillan in the 1960s, Margaret Thatcher in the 1980s and Tony Blair in the 2000s, all had special relationships with their US counterparts. While not always the case, the relationship between Tony Blair, British Prime Minster, and George Bush, American President, was beneficial to British interest and Blairʹs doctrine of International Community declared in 1999. it is imperative not only to understand international politics, but also to react properly to international politics. As it has been proven in the Iraq case, Tony Blair manipulated US foreign policy during the George Bush presidency.