Applied Linguistic Approach to Language Learning Strategies (A Critical Review)

از ديدگاه زبانشناسي كاربردي يكي از مسايل بنيادي در برابر معلمين زبان، روش‌شناسان آموزشي زبان و برنامه‌نويسان درسي زبان‌‌آموزي اين است كه اصولا چه روند و مسيري در آموزش زبان خارجي يا زبان دوم كارآتر است: آموزش زبان براي كاربرد آن يا كاربرد زبان براي آموزش آن؟ بي‌ترديد، براي اين كه گويشور زبان توانايي باشيم، معلومات و دانش در زمينه ساخت زبان و نظام و شيوه كاركرد آن امري است ضروري؛ ولي اين دانش في‌النفسه كافي نيست. به همين علت، در سال‌هاي اخير گرايش و چرخشي ويژه از معلم و روش زبان‌آموزي به سوي خود زبان‌آموز صورت گرفته است. بدين ترتيب، در تعريف مولفه‌هاي توانش زباني و مكانيزم‌ها و استراتژي‌هاي درگير در فرآيند آموزش زبان تغييرات عمده‌اي صورت گرفته است. در مقاله حاضر، ماهيت و ويژگي‌هاي استراتژي‌هاي زبان‌آموزي يعني ويژگيهاي شناختي، فراشناختي، زبانشناختي و جامعه‌شناختي زبان مورد توجه قرار گرفته‌اند؛ و نقش مهم و تعيين كننده استراتژي‌هاي فراشناختي در آموزش استراتژي‌هاي زبان‌آموزي مورد تاكيد ويژه قرار گرفته است .

From applied linguistic point of view, the fundamental question facing the language teachers, methodologists and course designers is which procedure is more effective in FL/SL: learning to use or using to learn? Definitely, in order to be a competent language user, knowledge of language system is necessary, but it is not sufficient to be a successful language user. That is why there was a gradual shift of attention from the teacher and method towards the language learner. Thus, there were changes in the conceptualizations of language competence and the mechanisms and strategies involved in the process of language learning. In this paper, the nature and specifications of language learning strategies, i.e., cognitive, metacognitive, linguistic and sociolinguistic strategies have been discussed; and the crucial role of metacognitive strategies has been emphasized in strategy-based instruction.