Investigating the Effect of Selected Sustainable Development Indicators on Credit Allocation: the Case of National Development Fund of Iran

به صورت سنتي، تخصيص منابع اعتباري با استفاده از نظريه سبد به دنبال حداكثرسازي بازده و حداقل نمودن ريسك است، لكن هنگامي كه اين تخصيص بايد بر مبناي الگوي توسعه و توسط نهادي دولتي يا بخش عمومي انجام شود، اين تخصيص بايد حداقل الزام‌هاي مورد نياز براي توسعه پايدار را پشتيباني كند. اين تحقيق به دليل برخي محدوديت‌ها، تاثير متغيرهاي منتخب توسعه پايدار را بر الگوي تخصيص سنتي مبتني بر ريسك و بازده بررسي كرده است. بدين منظور متغيرهاي منتخب توسعه پايدار پس از انجام بررسي‌ها و انتخاب در مدل رياضي مبتني بر نظريه سبد به صورت اهداف و محدوديت‌ها به كارگرفته شده و تاثيرات آن بر پاسخ مدل رياضي بررسي شده است. به منظور نشان دادن كاربردي بودن مدل، مثال عددي براي صندوق توسعه ملي ارايه شده و نتايج تخصيص قبل و پس از به كارگرفتن متغيرهاي توسعه پايدار بيان شده است.

Credit allocation through the usage of Portfolio optimization mainly seeks to maximize return and minimize the risk of the portfolio; but there are other important issues including sustainable development which is important for government/public sectors. This paper presents a novel credit allocation approach based on portfolio optimization and investigates the effects of selected indicators of sustainable development on credit allocation. In order to evaluate this case study, constraint mean-variance was used as the extension of Markowitz portfolio theory. Selected indicators were modeled as the mathematical model’s objectives and constraints. In order to show the applicability of the model, experimental results were given based on credit allocation data for National Development Fund of Iran (NDFI). The results show that sustainable development selected indicators exacerbate the return of NDFI portfolio from one side and from the other side, its effect on NDFI risk is somewhat similar but lighter.