بررسي سندي مربوط به واقعه حصبه سال 1322 هجري شمسي ) 1943 ميلادي( شيراز

جنگ جهاني دوم براي ايران پيامدهاي بسيار ناگواري داشت كه يكي از مهمترين آنها شيوع بيماري هاي واگيردار بود. اين بيماري ها بيش از همه از طريق سربازان و اسيران جنگي وارد ايران شد. در طي دو سال 1320 تا 1322 اين بيماري ها به اوج خود رسيد. تهران به عنوان مركز ايران شاهد بيشترين شيوع بيماري بود اما از آنجا كه امكانات پزشكي در اين شهر بيشتر از شهرستانها و يا روستاها بود تعداد تلفات انساني كمتر بود. در مدت كوتاهي بيماري هاي واگير و بيش از همه تيفوش و حصبه به شهرهاي ديگر نيز سرايت كرد. ورود اتباع بيگانه و آبهاي آلوده از عوامل اصلي بيماريهاي تيفوس و حصبه به شمار مي رفت. شهر شيراز نيز از اين دو بيماري خانمانسوز در امان نماند اما بيماري حصبه بيش از تيفوس اهالي شيراز را به كام مرگ كشاند. اوج بيماري حصبه و تلفات انساني در شيراز مربوط به سال 1322 است. اين مقاله سندي پزشكي مربوط به اسفند ماه سال 1321 زمانيكه بيماري حصبه در شيراز در حال شيوع است را مورد بررسي و تجزيه و تحليل قرار مي دهد. سند مربوط به تحقيق اعضاي عالي پزشكي استان فارس، رييس بهداري لشكر جنوب، پزشك قانوني استان و كفيل بهداري استان از مراكز تقسيم آب و گزارش و پيشنهاد آنها براي مقابله با شيوع اين بيماري در شيراز است. شيوع بيماري حصبه در سال 1322 و تلفات شديد انساني در شيراز نشان مي دهد كه مسيولين وقت به اين اخطارها و پيشنهادات توجه زيادي نكردند و در پي آن تعداد زيادي از مردم شيراز بر اثر بيماري حصبه از بين رفتند.