پژوهشي كيفي در مورد رفتار مستقل چهار فراگير زبان انگليسي در خارج از كلاس: فراخواني براي توجه به رويكردهاي شخصي

پژوهش درباره يادگيري خارج از كلاس كه از زمينه‌هاي مهم در رشد توانايي زبان‌آموزان در يادگيري زبان دوم/خارجي است، همواره تحت‌الشعاع پژوهش در يادگيري از طريق آموزش رسمي كلاسمحور بوده است. مهم‌ترين هدف اين تحقيق بررسي نقش يادگيري خارج از كلاس در محيط زبان‌آموزي ايران مي باشد. بدين منظور، فعاليت‌هاي يادگيري استفاده شده چهار زبان‌آموز در محيط‌هاي خارج از كلاس براي بهبود توانايي زبان انگليسي مورد بررسي قرار گرفت. در اين راستا، با استفاده از مفاهيم نظري چون استقلال، خلاقيت و عامليت در حوزه پژوهش زبان دوم، اين مطالعه درصدد فهم و توضيح فعاليت‌هاي شخصي زبان‌آموزان در يادگيري خارج از كلاس است. اطلاعات موردنياز مطالعه از طريق مصاحبه جمع‌آوري گرديد كه طي آنها از زبان‌آموزان درخواست شد رويكردهاي شخصي‌شان را در يادگيري، استفاده و تمرين زبان انگليسي در محيط‌هاي خارج از كلاس توصيف كنند. سه دور مصاحبه نيمه ساختاري با هر يك از شركت‌كنندگان انجام شد. تحليل مصاحبه‌ها نشان داد كه علي‌رغم كمبود فرصت‌هاي طبيعي يادگيري انگليسي، زبان‌آموزان ايراني در ايجاد فرصت‌هاي يادگيري در محيط‌هاي خارج از كلاس به‌صورت انفرادي و جمعي ابتكار عمل دارند. براساس يافته‌هاي تحقيق مي‌توان ادعا كرد كه براي تشويق زبان‌آموزان در درك نقش خود در يادگيري توجه بيشتري بايد به فعاليت‌هاي مستقل و شخصي آنان نمود.

The main aim of this study is to problematize the role of out-of-class learning in the specific English-as-a-Foreign-Language (EFL) context of Iran by examining the ways in which four learners attempted to revamp their English language ability on their own in out-of-class settings. In so doing, we draw on the concepts of agency and autonomy in the field of L2 research to understand and explain learners’ self-directed practices for language learning within situations outside the classroom. Data were collected through indepth interviews in which the students were asked to describe their personal approaches to English learning, use and practice in any situations beyond the classroom, most possibly hidden from their teachers. Three rounds of semi-structured interviews were carried out with the learners on an individual basis during May 2012. Thematic analysis of the interviews suggests that despite the dearth of naturalistic learning opportunities in our context, Iranian EFL learners take a variety of individual and collective initiatives to create authentic opportunities of language learning, use and practice for themselves in out-of-class contexts such as on-campus and outside the university. Based on the findings, it can be argued that in order to foster learners’ more active role in their learning, greater attention should be paid to their personally-conducted, autonomous English learning activities outside the classroom