رابطه‌ي برخي عوامل مرتبط با سطوح فرسودگي شغلي پرستاران شاغل در استان گلستان

چكيده زمينه و هدف: فرسودگي شغلي سندرمي است كه اغلب در ارايه كنندگان مراقبت همچون پرستاران و كاركنان بيمارستاني ديده مي شود. مطابق ديدگاه مسلاچ فرسودگي شغلي عبارت است از سندرمي متشكل از خستگي رواني، مسخ شخصيت و احساس عدم موفقيت فردي. بنابراين بررسي و تعيين رابطه برخي عوامل مانند سابقه كار، سن، نوع بخش‌ها، نوبت كاري و...با سطوح فرسودگي اهميت ويژه‌اي دارد. روش بررسي: مطالعه حاضر يك پژوهش توصيفي، تحليلي و همبستگي است. نمونه‌هاي تحقيق پرستاران شاغل و ابزار تحقيق پرسشنامه مسلاچ (MBI ) بود كه از سه بخش خستگي عاطفي، مسخ شخصيت و بخش احساس عدم موفقيت فردي تشكيل و با معيار ليكرت نمره گذاري شده است. نتايج اعتماد واعتبار آن از 82/0 تا 60/0 گزارش گرديده است. تعداد نمونه 272 نفر و با نرم افزار SPSS و آزمون‌هاي آمار‌ي توصيفي و استباطي تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: نمونه‌هاي تحقيق 95 نفر مرد و 177نفر زن بودند. 60 نفر مجرد و 206 نفر ازدواج كرده، 103 نفر بدون فرزند و 33 نفر داراي سه فرزند و بيشتر بودند. اكثريت نمونه‌ها در هر دو جنس ازدواج كرده و از نظر سطح تحصيلات 80 نفر مردان و 156 نفر زنان ليسانس بودند و اكثريت در بخش‌ها و شيفت در گردش بودند. از نظر فرسودگي حداكثر 8/43 درصد پرستاران داراي بالاترين سطح فرسودگي عاطفي بودند. آزمون آماري بين فرسودگي مسخ شخصيت از نظر فراواني وشدت با وضعيت تعداد فرزندان (001/0 = p)، با سمت (008/0= p )، با شهرستان محل كار ( 022/0 = p) و بين فرسودگي با بيمارستان‌هاي مختلف شهر‌ها (02/0= p ) و بين فرسودگي مسخ شخصيت با نوع استخدامي رابطه معني‌داري نشان داد (041/0 =p ). نتيجه‌گيري: نتايج تحقيق مبين وجود فرسودگي در پرستاران در بعد عاطفي و مسخ شخصيت مي باشد وبا تعدادي از عوامل نيز رابطه دارد بنابراين نياز است. برخي عوامل خانوادگي وحرفه‌اي توجه ويژه‌اي شود.