بررسي ميزان تفاوت در يادگيري توالي حركتي ضمني سالمندان با بيماري آلزايمر و پاركينسون

مقدمه: اكتساب توالي اطلاعات بدون توجه به امر يادگيري، بيانگر يادگيري ضمني است. مطالعات تجربي بسياري يادگيري حركتي ضمني را در بيماران داراي بيماري آلزايمر نشان داده اند، اما نتايج به دست آمده در زمينه بيماران پاركينسون، كامل و جامع نيست.روش كار: در اين مطالعه توصيفي مقايسه­اي، با نمونه گيري در دسترس، از ميان سالمندان مراجعه كننده به مطب هاي متخصصين مغز و اعصاب شهر زابل در سال 1395، 11 نفر بيمار پاركينسون، 10 بيمار آلزايمر كه با تشخيص پزشكان و بر اساس معيار NINCDS_ADRDA انتخاب مي‌شدند و10 نفر نيز (4 مرد و 6 زن) به عنوان گروه شاهد انتخاب شدند. سپس آزمون مختصر وضعيت رواني-شناختي (MMSE) و آزمون هوشي بزرگسالان وكسلر براي سنجش ميزان هوش و حافظه به كار برده شد. براي بيماران پاركينسون  مقياس يكپارچه مرحله‌بندي بيماري پاركينسون و مقياس Hoehn  و  Yahr استفاده گرديد.يافته ها: نتايج درصد خطا در بيماران پاركينسون با تغيير از بلوك‌هاي ثابت به بلوك تصادفي افزايش يافت كه نشان‌دهنده ي يادگيري ضمني است، ولي اين گروه از بيماران يادگيري حركتي ضمني كمتري را در مقايسه با ساير گروه‌ها در زمان واكنش نشان دادند. نتيجه گيري: زمان واكنش و درصد خطاهاي ثبت‌شده مي‌تواند نشان‌دهنده ي وجود فرايندهاي جداگانه مانند اجزاي فضايي و حركتي در زمينه يادگيري توالي حركتي باشد كه در بيماران مبتلا به آلزايمر و پاركينسون مي‌تواند به طور متفاوتي تحت تاثير قرار گيرد.