Iran, Turkey and the Arab

هدف اصلي اين نوشتار، بررسي و تحليل مواضع سياسي و ايدويولوژيك دو كشور ايران و تركيه در قبال انقلاب‏هاي عربي است. انقلاب‏هاي عربي تا چه اندازه بر چگونگي سطح همكاري‏ها و اختلاف‏هاي دو كشور تاثيرگذار بوده است؟ به تبع؛ سياست عثماني‏گري جديد تركيه پس از روي ‏كارآمدن اسلام‏گراها به عنوان قرايت و گفتمان جديد سياست خارجي تركيه، بر ساحت روابط آنكارا- تهران تاثير عميقي گذاشته است. به معناي دقيق كلمه اين سياست جديد و آفاق استثناگرايانه تركي، در قاموس راهبرد اسلام‏گرايان حزب عدالت و توسعه در اين كشور تا حد زيادي كنشگري و قدرت درحال ظهور ايران را در خارميانه با چالشي جديد روبرو كرده است. از همين منظر، فرضيه اصلي اين نوشتار اين گونه مطرح مي‏شود كه، گفتمان عثماني‏گري جديد تركيه در قبال انقلاب‏هاي عربي اخير منطقه باعث تناقض‏هاي رفتاري دو كشور در محيط سياسي و امنيتي جديد خاورميانه شده است.

This writing tries to examine and analyze political and ideological stances adopted by Iran and Turkey towards the recent Arab revolutions in the Middle East and North Africa. In fact, the main question is to what extent the Arab revolutions have affected the level of cooperation and disputes between the two states. Certainly Turkey’s Neo-Ottoman policy as new Turkish foreign policy discourse has deeply influenced Ankara-Tehran relations, after the Islamists came to power. That is to say that Turkey’s new foreign policy and its exceptional horizons in the Justice and Development Party’s Islamist strategy have posed new challenges to Iran’s increasing diplomatic activities in the Middle East. From this perspective, This paper argues that Turkey’s Neo-Ottoman discourse towards the recent Arab revolutions in the region has caused tensions between the two countries in the new politico-security settings of the Middle East.