Welfare Impacts of Imposing a Tariff on Rice in Iran vs an Export Tax in Thailand: A Game

در اين مطالعه، اثرات رفاهي تعامل بين سياست تعرفه وارداتي ايران و سياست صادراتي تايلند در مورد محصول برنج با استفاده از روش تيوري بازيها و به وسيله مدلهاي اقتصادسنجي عرضه و تقاضا تجزيه و تحليل شده است. براي اين منظور، اثرات همزمان افزايش قيمت جهاني برنج ناشي از سياست ماليات صادراتي تايلند همراه با تغيير نرخ تعرفه در ايران، بر روي رفاه اجتماعي اين دو كشور بررسي شد. از آنجايي كه ايران يك كشور كوچك از نظر حجم تجارت جهاني برنج مي باشد از اين رو سياست هاي تجاري وي رفاه اجتماعي تايلند را متاثر نمي كند. نتايج اين مطالعه نشان مي دهد كه، براي حداكثرسازي رفاه اجتماعي دولت بايستي متوسط نرخ تعرفه 3 درصد را اعمال نمايد، كه مقدار آن از نرخ تعرفه بكار برده شده در سالهاي اخير، به عنوان مثال نرخ تعرفه 19 درصد در سال 2007، بسيار كمتر مي باشد.

In this study, the social welfare impacts of the interaction of Iranian rice import policies and Thai export policies are analyzed using a game theoretic approach in conjunction with econometric supply and demand models. The joint impacts of increasing the world price of rice, resulting from the export policies in Thailand along with changes in tariff rates in Iran, on social welfare are analyzed in the two countries. Because Iran is a small country in terms of the volume of world rice trade its policies do not influence Thai social welfare. Results of this study show that in order to maximize its own social welfare, the government should impose a modest tariff rate of approximately 3%. This is much less than the actual tariff rate applied in recent years, e.g. 19% in 2007.