15044

1401

8685219

گزارش

گواهي ثبت اختراع (Patent)، درواقع قراردادي است بين مخترع و حاكميت كه دولت در قبال افشاي مؤثر نوآوري و ابتكار صاحب اختراع، حق انحصاري توليد و بهره برداري از آن را به مدت معين (معمولاً 20 سال) در اختيار دارنده گواهي مي دهد. بنابراين حق اختراع يك تعهد سلبي براي دولت ايجاب مي كند كه از بهره برداري ساير افراد غير از صاحب برگه اختراع جلوگيري كند. در اين ميان يكي از مهم ترين چالش هاي ثبت اختراعات در كشور ما در خلال اجراي قانون «ثبت اختراعات، طرح هاي صنعتي و علائم تجاري» مصوب 1386، پايين بودن هزينه هاي بررسي و ثبت اختراعات و پيامدهاي آن بوده است. از جمله اين پيامدها مي توان به موارد زير اشاره كرد: 1. انگيزه هاي غير تجاري براي ثبت اختراع: هزينه هاي پايين ثبت اختراع در ايران، سبب مي شود تا افراد زيادي با انگيزه هاي غيرتجاري نظير رزومه سازي متقاضي ثبت اختراع باشند و اين فرايند كمكي به توسعه اقتصاد دانش بنيان در كشور نخواهد كرد. زيرا ميزان پايين هزينه هاي ثبت ممكن است اين تصور را در ميان دانشجويان، اساتيد دانشگاه ها و يا حتي نوآوران ايجاد كند كه هر محصول يا فرايندي كه به نظر ايشان جديد است، قابليت ثبت اختراع را دارد و امتحان كردن اين مسير به دليل عدم پذيرش ضرر مالي، اشكالي ندارد. 2. عدم انگيزه مراجع استعلام جهت بررسي دقيق: پايين بودن هزينه ثبت اختراع انگيزه اداره ثبت اختراع و مراجع استعلام را براي صرف زمان و بررسي دقيق ماهوي اظهارنامه از بين مي برد. هر دوي اين پديده ها باعث ايجاد تصوري نادرست از ثبت اختراعات مي شود كه به سادگي و با صرف هزينه اي اندك، امكان ثبت اختراع و ايجاد رزومه براي افراد وجود دارد و ازسوي ديگر، بعد از مدتي انبوهي از اختراعاتي ثبت شده اند كه ارزش چنداني نداشته و از كيفيت بالايي برخوردار نيستند»