دراسه مقارنه بين طقوس طلب المطر(الاستسقاء) في ثقافه أهالي جنوب إيران وطلب الشمس في ثقافه أهالي شمال إيران

مقايسه تطبيقي آيين باران خواهي در فرهنگ مردم جنوب كشور و آفتاب خواهي در فرهنگ مردم شمال كشور

در ميان بومي سرودها اشعاري آييني به نام باران خواهي است كه با حركات نمايشي همراه است. باران خواهي از آداب و رسوم كهن ايراني است كه ريشه در اعتقادات و باورهاي ديني و اسطوره اي دارد و يادآور پرستش آناهيتا؛ الهدي بارندگي و آبياري است. اين آيين در سطح وسيعي از ايران و خاورميانه رواج دارد و با آيين هاي اجرايي متنوع همراه است. روشهاي طلب باران يا فردي است يا گروهي كه با عروسك، انسان، دعا، شيء و حيوان انجام مي شود. در اين مقاله به روش هاي مختلف باران خواهي و آيين هاي نمايشي مرسوم بين شمال كشور و جنوب كشور در جهت طلب باران و قطع باران اشاره مي شود كه ريشه در آيين هاي نمايشي پرستش الهه آب در باورهاي مذهبي ايران باستان دارد. از بين اين آيينها چندين آيين مختلف را برگزيده و به روش توصيفي و سپس تحليلي به ريخت شناسي و بررسي ابعاد نمايشي آن پرداخته مي شود. هدف نگارندهي مقاله آن است تا با يافتن ساختار مشترك اين آيين هاي نمايشي نشان دهد كه آيين سنتي باران خواهي صرفا يك نمايش نيست، بلكه باوري اسطوره اي و ريشه دار در ايرانيان است، كه تا امروز به زندگي خود در باورهاي جديد ديني هم ادامه مي دهد.

Ritual poems of praying for the rain accompanied by dramatic body movements are usually prevalent in traditional music. Having roots in fictions, religious thoughts and beliefs, the tradition is an Iranian ancient one. It reminds worshiping Anahita, the goddess of ‘waters’ and fertility. It can also be considered as a widespread tradition with variety of performing acts in Iran and the Middle East. The methods are either individual or group acts performed with humans, dolls, praying, objects and animals. The present study discusses different ways of praying for the rain and common rituals in the north and south part of the country. Some of the mentioned cases are selected for further investigation of their morphology and performing aspects by using descriptive-analytical research methods. The results of comparing the traditions indicate that praying or wishing for the rain is not merely a performing act; it is a mythological thought rooted in the Iranian culture