البوليفونيّة في رواية الديوان الإسبرطي لعبد الوهاب عيساوي علي ضوء النظرية الباختينيّة

بررسي چند صدايي در رمان الديوان الإسبرطي از عبد الوهاب عيساوي بر اساس نظريه باختين

چند صدايي در نقد و ادبيات نخستين بار با نظريه پرداز روسي ميخائيل باختين، ودر نيمه ي دوم قرن بيستم، با بررسي رمانهاي داستايوفسكي آغاز شد. كه بواسطه ي آن باختين پايه هاي گفتگوى آزاد را كشف، و حاكميت نظام سلطه گري راوي سوم شخص را نفي كرد. اين مؤلفه ها شامل: چند صدايي وچند زبانيست. كه چند زباني به مؤلفه هايي چون: آميختگي زباني، چند زباني قوميتي، زبان طنز، ژانرهاي گفتاري، ديالوگهاي خالص تقسيم مي شود. چون پوليفوني بر ساختار رمان الديوان الإسبرطي اثر رمان نويس جزائري، غالب است، رمان با تكيه بر روش تحليلي_توصيفي در نظر گرفته و بررسي شد. عيساوي تمام حوادث سياسي واجتماعي را با بكارگيري پنج شخصيت تخيلي رمان، تاريخ جزائر را در دورهي 1815 تا 1833 نمايان كرد. برخي از اين شخصيتها از افراد واقعي آن دوره برگرفته شده اند. كه از طريق اين صداها حوادث سلطه ي عثماني ها واستعمار فرانسوي هاي آن زمان را روايت مي شود. اين رمان برنده ي جايزه بوكر رمان عربي در سال 2020 شد. عيساوي اين نوع داستان سرايي را انتخاب كرد تا تاريخ را نگاههاي متفاوت نقل كند و اهميت اتفاقات آن زمان را آشكار كند. مهمترين نتايج بدست آمده از اين بررسي وجود قلم ادبي رمان است، و آميختگي ديالوگهاي خاص با اندكي از مؤلفه ي جريان سيال ذهن، ولختي طنز، وآميزهاي از گفتمان دوسويه است كه استفاده از لهجه ها هم در آن آشكار بود. بررسي اين آميختگي به طور كل در يك متن كمتر مورد عنايت پژوهشگران قرار گرفته است.

Polyphony in literary criticism was first introduced by the Russian theorist Mikhail Bakhtin. and in the second half of the twentieth century, it began with a study of Dostoevsky's novels through which Bakhtin discovered the foundations of freedom of expression. and the rule of the hegemonic system denied the third-person narrator. These bases include: Polyphony and Hetero glossia. and multilingualism is divided into components such as: Hybridation, Stratification, Parody, Dialogic Genre, Special dialogues. Because polyphony has prevailed in the novel Al-Diwan al-Isberti, this novel is written by in Algeria novelist. This article was reviewed by descriptive-analytical method. Al-Issawi illustrated all the political and social events using the five fictional characters of the novel, the history of the islands from 1815 to 1833. Some of these characters are taken from real people of that period. With these phone, he narrates the events of Ottoman domination and French colonization. The novel won the Booker Prize for Arabic Novel in 2020. Al-Issawi chose polyphony for this novel to quote history from several perspectives. The most important results obtained from this study are the existence of the literary pen of the novel. In the dialogism, there is a mixture of the hybrrization component, and a little parody, and there is also the dialogic genre and hetero glassia. The study of this fusion has generally been less considered by researchers in a text.