طرق التحري في مصداقية نهج‏البلاغة في وحدة القياس

نهج البلاغه يكي از كتب حديثي شيعه است كه از آغاز تاليف تاكنون مورد توجه انديشمندان اسلامي قرار داشته است. با اين همه، به خاطر برخي شبهه‌افكنيهاي مخالفان و نيز بعضي كاستيهاي سندي و متني با تشكيك در انتساب مواجه گرديده است. پژوهش حاضر كوشيده است تا با تبيين روشهاي اعتبارسنجي كه بر پايه سه محورِ سند، منبع و متن استوار است، انتساب نهجالبلاغه به اميرالمومنين(ع) را ارزيابي نمايد. براي اين منظور، با رويكردي انتقادي روشهاي پيشين را بررسي و در خلال ارزيابي آنها به ارائه رهيافتهايي نوين پرداخته است. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان ميدهد كه بازيابي اَسناد نهجالبلاغه، مصدرشناسي، مولفشناسي، سبكشناسي و علوّ مضمون، پنج روشي است كه در كنار هم، اعتبار نهجالبلاغه را اثبات و بر درستي انتساب آن به اميرالمومنين(ع) صحّه ميگذارند. در اين ميان، دو روش بازيابي اسناد نهجالبلاغه و سبكشناسي نهجالبلاغه، كاركرد اعتبارشناسانه بيشتري داشته و محدوديت آنها در احراز اعتبار نهجالبلاغه كمتر است.