(( درست )) و (( نادرست )) در زبان فارسي

زبانشناسان اعتقاد دارند كه كاربران هر زبانی، قواعد خاصی آن را خود به خود و به صورت ناآگاه می آموزند و په هنگام نیاز، اغلب به درستی آنها را به كار میبرند؛ اما ناگفته پیداست كه گاهی در این میان، خطاهایی نیز روی می دهد و اهل زبان، بی آن كه بدانند، از لحاظ صرفی یا نحوی، كاربردهایی غلط اتخاذ میكنند؛ در موارد بسیاری، این خطاها آن اندازه خفیف و نامحسوس است كه نه تنها كاربران عادی زبان، بلكه حتی بسیاری از متخصصان زبان نیز به آسانی متوجه آنها نمی گردند و بدین ترتیب، در موارد بسیاری «نادرست ها»، جایگزین «درست ها» می شوند و به جای آنها به كار می روند، تا آنجا كه در اغلب موارد، اهل زبان، حتی در صورت آگاهی از علت این امر نیز ، شكل رایج نادرست را بر شكل درست آن ترجیح می دهند ، ترجیح غلط مشهور بر صحیح مهجور نیز ناشی از همین طرز تلقی است. بدیهی است كه ترجیح اشكال زبانی نادرست بر اشكال درست آن، خود دلایلی دارد و در موارد بسیاری تابع قواعد خاصی است كه نگارنده قصد دارد با توسل به نمونه های بسیار موجود در زبان فارسی، این دلایل و قواعد را بكاود و تا آنجا كه ممكن است، آنها را تجزیه و تحلیل و طبقه بندی نماید. در نهایت تأكید می نماید كه در این نوشتار، نگارنده قصد ندارد صرفاً به بیان «درست ها» و «نادرست ها» در زبان فارسی بپردازد یا مواردی از نگاه دستور سنتی نادرست و از دیدگاه زبانشناسی درست می باشند، بر شمارد (كه در این باب كتابها و ... مقالات بسیاری نوشته شده است) بلكه مراد او آن است كه تا آنجا كه ممكن است و می تواند، با تكیه بر قواعد شناخته شدهٔ زبانشناسی و دستور زبان فارسی و استنادات و استدلال های دلايل كلی این امر را بررسی و تبیین نماید.