آمايش فرهنگي و عدالت شهري در مناطق دوازده گانه شهرداري مشهد

افزایش جمعیت در شهرهای بزرگ از یك طرف و نارسایی مدیریت شهری در پاسخگویی به نیاز شهروندان از سوی دیگر،كاهش عدالت شهری را در پی دارد. جامعه شناسان شهر را تركیبی از فضا و روابط سیستمی می دانند كه می تواند نیازهای مردم را از لحاظ خدمات، منابع، تولیدات، جاذبه ها و غیره تامین نماید و این تركیب با توجه به محدودیتهای فضایی و خدماتی می تواند زمینه ساز روابط اجتماعی و تعاملات مثبت یا منفی مردم با مدیریت شهری گردد(ربانی5:1381). از این رو معمولاً، مدیریت كلان و كشوری با برنامه ریزیهای منطقه ای و فضایی یا به عبارت دیگر، آمایش سرزمین، سعی دارد در جهت سیاست گسترش عدالت اجتماعی و كاهش نابرابری و محرومیت، دسترسی هموطنان در نقاط مختلف كشور به خدمات و امكانات گوناگون زندگی را فراهم سازد. زیرا چنین سیاستی از بروز نارضایتی عمومی و تعارضهای منطقه ای جلوگیری خواهد كرد. در بحث مدیریت شهری نیز می توان گفت برنامه ریزی فضایی و منطقه ای امكانات و خدمات فرهنگی بر عدالت اجتماعی و سطح رضایت عمومی و نیز بر ارتقای فرهنگ شهروندی تاثیر دارد.نكته مهم این است كه وقتی از نابرابری امكانات و خدمات شهر سخن به میان می آید میزان تقاضا و نیاز شهروندان و درجه شدت آن نیز حائز اهمیت است. بدیهی است همه امكانات و خدمات شهری به یك اندازه مورد تقاضای شهروندان نیست. لذا عدم دسترسی و كمبود برخورداری آنها در مناطق نمی تواند احساس محرومیت ایجاد كند