بازطراحي پارك هاي شهري با الهام گيري از عناصر كالبدي باغ ايراني

باغ سازی ایرانی به عنوان یكی از اصلی ترین پدیده ها در ساختار شكل دهنده به معماری منظر و به طور عام طراحی محیط مصنوع درگذشته ی تاریخی ایران بوده است. ایرانی در طول تاریخ، باغ را تمثیلی از بهشت و باغ های بهشتی دانسته كه جاری بودن آب زیر درختان و داشتن حصار و ایجاد امنیت از ویژگی های بارز ذكرشده برای بهشت است. شكل باغ ایرانی شامل انتظام آب، انتظام گیاه و انتظام معماری است . در عصر حاضر نیز، لازم به نظر میرسد تا در طرحریزی و احداث پاركها این مفاهیم مورد استفاده قرار گیرد و از تقلیدهای ناشایست از پاركهای غربی كه هیچگونه همخوانی با ساختار فكری و فرهنگی ایرانی ندارد، پرهیز شود. مسئله اصلی این است كه ماهیت طراحی فضاهای سبز در دورهی معاصر در تداوم طراحی باغ های ایرانی نبوده و فاقد هویت و خصوصیات بومی است و مسئله مهمتر عدم توجه به نیازهای روحی و روانی استفادهكنندگان از فضا در طراحی پارك های شهری بوده است. این پژوهش با روش تحقیق توصیفی - تحلیلی بر اساس مطالعات میدانی و كتابخانه ای و اسنادی درصدد ایجاد راهكارهایی جامع و گسترده به منظور احداث مجموعه هایی هماهنگتر با نیازهای روحی و جسمی انسان با بهره مندی از ویژگیهای باغ ایرانی است. نتایج پژوهش حاكی از این است كه در طراحی اكثر پاركها نظام ساختاری متناسب با فرهنگ و اقلیم رعایت نشده لذا با بهره گیری از حس فرح بخشی و چگونگی ساماندهی باغ های ایرانی میتوان ضمن آفرینش جلوه هایی بدیع و هویت بخشی به فضاهای شهری این مكانهای عمومی را به فضاهای دنج جهت پاسخگویی به نیازهای روحی- روانی انسان تبدیل كرد.