نقش خلوت و قلمرومكاني در توسعه پايدار اجتماعي و تاثير آن بر پايداري محيط معماري

این نوشتار سعی دارد تأثیر نیازهای غیر كالبدی انسان مانند خلوت و قلمروپایی را بر پایداری اجتماعی مورد توجه قرار دهد، اینكه پایداری اجتماعی یكی از فاكتورهای معماری پایدار می باشد و جامعه هدف اساسی معماری است و توسعه بدون توجه به این دو عامل (جامعه و پایداری) امكان پذیر نمی باشد. در جهت نیل به این اهداف تلاش شده كه سه فاكتور تأثیرگذار بر موضوع مورد بررسی قرار گیرد. ابتدا به پایداری و مفاهیم آن پرداخته شده است، كه در سه حوزه پایداری محیطی، پایداری اجتماعی و معماری پایدار دسته بندی شده است و تأثیر هر یك از این حوزه ها بر هم مورد تحلیل قرار گرفته است. در بخش دوم انسان به عنوان هدف معماری مورد توجه قرار گرفته است و باتوجه به تأثیر محیط بر رفتار انسان به بررسی نیازهای انسانی و دسته بندی آنها پرداخته شده است. در بخش سوم مفاهیم خلوت، قلمروپایی و قلمرومكانی به عنوان یكی از زیر شاخه های نیازهای غیر كالبدی انسانی مطرح شده اند و بر تأثیر آن بر پایداری فضای معماری تأكید شده است.