مباني و معيارهاي تكنيك چيدمان فضا (كاربست تطبيقي:محلات دولتخانه و ملاصدراي شمالي اصفهان)

پیچیدگی و تنوع ابعاد شهرها لزوم تكنیك ها و روشهایی را كه بتوانند درفرآیند طراحی به كمك كارطراحان آیند را امری ضروری ساخته است تكنیك چیدمان فضا از جمله روشهایی استكه توامان درفرایندتصمیم گیری و تصمیم سازی امكانات درخور توجهی را برای تصمیم سازان و تصمیم گیران فراهم می نماید از این روی هدف این نوشتار معرفی و تشریح نظریه چیدمان فضا می باشد بدین منظرو مطالعه حاضر دردوبخش تدوین یافته است بخش نخست به بررسی سیر تاریخی شكل گیری نظریه چیدمان فضا ریشه ها و پایه های فلسفی و علمی تعاریف و مفاهیم نظریه چیدمان فضا پرداخته و بخش دوم به كاربست موردی تكنیك چیدمان فضا دردو محله دولتخانه و ملاصدرای شمالی شهر اصفهان پرداخته است بدین منظور ابتدا نقشه محوری هریك از محلات ترسیم گردیده و سپس چهارپارامتر اتصال عمق كنترل و همپیوندی هریك از محلات محاسبه و با یكدیگر مقایسه گردیده است نتایج مطالعه حاضر نشان مدیهد كه الگوهای طراحی متفاوت ویژگیهای فضایی متفاوتی را به لحاظ چیدمان فضا خلق می نمایند الگوی ارگانیك و سنتی شهرهای ایرانی اگرچه درسطح كلان محله و حوزه پیرامونی امروزه ناكارامد گردیده لیكن بطرز مطلوبی پاسخگوی نیازهای ساختارخرد محله می باشد برخلاف الگوی ارگانیك الگوی شطروجی از پتانسیل های مناسبی جهت كاربرد درساختار كلان محله و اتصال آن به حوزه پیرامون برخوردار میب اشد لیكن مطلوبیت لازم را جهت كاربرد درسطوح خرد محله ندارد. بهره گیری از الگوی شطرنجی درمقیاس كلان محله و الگوی ارگانیك درسطح ساختار درونی محله بتوان به الگویی دست یافت كه همزمان ازمزایای هر دو الگو برخوردار و از معایب آن ها به دور باشد