بررسي كيفيت آب زيرزميني دشت بم - نرماشير با استفاده از GIS با تاكيد بر با تاكيد بر كيفيت آب كشاورزي

مصرف آب با كیفیت نامطلوب در كشاورزی علاوه بر كاهش محصول و ایجاد مشكل برای سیستم های آبیاری، خصوصیات فیزیكی خاك را نیز از بین می برد كه نتیجه آن بایر شدن اراضی است . لذا باید به جنبه های كیفی آب و وجود عناصر زیان آور در آن توجه خاصی مبذول گردد. مهمترین معیارهای كیفی در طبقه بندی آب از نظر كشاورزی، شوری و مقدار سدیم موجود در آن می باشد. روش طبقه بندی ویل كاكس (WilCOX) و استفاده از نمودار آن كاربردی ترین روشی برای طبقه بندی اب از نظر كشاورزی در مطالعات هیدرولوژی است. یكی از معایب این روش ، ارائه نتایج بصورت نقطه ای (چاههای مورد مطالعه) است. در حالیكه كه روبط مكانی بین چاههای مورد مطالعه در این روش در نظر گرفته نمی شود. لذا به منظور رفع این خلا در این تحقیق، با توجه به قابلیت های بسیار زیاد GIS در زمینه انجام مطالعات منابع آب و همچنین تجزیه و تحلیل سریع و آسان، بر آنیم تا نتایج نمودار ویل كاكس را برای آب زیرزمینی دشت بم- نرماشیر (تابستان ۱۳۸۶) به كمك این نرم افزار 10 ATC-GIS بصورت پهنه مكانی جهت مصارف كشاورزی ارائه دهیم . یافته های این تحقیق نشان می دهد كه قسمت های شمالی دشت از نظر كیفیت آب وضعیت نامناسب دارند بطوریكه سطحی حدود ۲۲ درصد مساحت كلی دشت را به خود اختصاص داده است. پیشروی این هسته بحرانی به سایر نقاط دشت قابل تامل است . لذا پیشنهاد می شود كه در طرح های توسعه كشاورزی، این مهم مد نظر سیاستگذاران امر قرار گیرد تا از هر گونه كاربری غیر اصولی كه بر اساس توسعه پایدار نمی باشد جلوگیری بعمل آید. همجنین علت یابی این مشكل نیز از افقهای مهم تحقیقاتی این پژوهش به شمار می آید. نواری با مساحت ۱۴۳۳ كیلومترمربع معادل ۵۶/۶۷ درصد سطح كلی دشت در جنوب هسته بحرانی نیز وضعیتی متوسطی دارد كه این وضعیت به دلیل پیشروی هسته بحرانی شمال دشت بوجود امده است. پیشنهاد می شود برای اصلاح و احیاء اكوسیستم های مرتعی و كشاورزی در اكوسیستم های زراعی این مناطقی از گونه های شورپسند استفاده گردد.