ارزيابي تناسب كمي و كيفي اراضي براي گياه انگور با استفاده از روشهاي محدوديت ساده و پارامتريك

تناسب اراضی بدست آوردن اپتیمم استفاده از هر واحد اراضی برای گیاه بخصوص در منطقه است. درخت انگور ( Willis .Winifera L) به دلیل پراكنش و سطح زیركشت وسیع و استفاده آن در كشاورزی و صنعت در ایران از جایگاه خاصی برخوردار است. هدف اولیه و اصلی این تحقیق عبارتند از ارزیابی اراضی برای گیاه اقتصادی انگور در شهرستان ملایر با بهره وری بهینه از منابع اراضی موجود، توسعه كشاورزی و كاربری پایدار در آن محدوده است. برای این امر نیاز است تعدادی پروفیلهای شاهد را در مناطقی با شرایط متفاوت خاكی و اقلیمی حفر نموده و پس از نمونه برداری و بدست آوردن نتایج فیزیكی و شیمیائی آزمایشگاهی، مطالعاتی را نیز در زمینه گیاه انگور انجام داده و جداول نیازهای گیاهی را برای این محصول بدست آوریم. هم چنین طول دوره رشد منطقه و سیكل رشد محصول مورد نظر را بدست آورده تا بتوانیم از این طریق حداكثر عملكرد را برای محصول در شرایط بدون محدودیت بدست آوریم، سپس اقدام به تعیین تناسبب كیفی و كمی در این منطقه نمایم. نتایج حاصله از تحقیقات در این زمینه نشان داده كه كلاس تناسبب كیفی اراضی برای محصول عمدتا در این منطقه بسیار مناسب (S1) و نسبتا مناسب (S2) است. البته محدودیت هایی مثل سنگریزه، شیب، بافت، ظرفیت تبادل كاتیون، pHl و EC در برخی پروفیل ها وجود دارد.