ساختارها و فرهنگ در توسعه هاي شهري توسعه هاي محله اي و باززنده سازي بافت هاي فرسوده شهر تهران (بررسي موردي محلات عودلاجان، خاني آباد و شوش)

انتخاب روش ها و رويكردهاي مواجهه با موضوع توسعه محلات به خصوص بافت هاي تاريخي و فرسوده نيازمندتوجه به نياز هاي محيطي و دلالت هاي زمينه اي و فرهنگي حاكم بر ساختارهاي سازنده و ساختارهاي فعلي حاكم بر مناطق شهري مورد مداخله است. در واقع شناسايي ساختارهاي سازنده فضاهاي شهري و فرهنگ هاي قومي و زيستي حاكم بر آن ها در زمان شكل گيري رهيافتي براي درك معاني حاكم بر اين محلات و تعلقات حسي و منظر اجتماعي متصور از آنها مي باشد، و البته تغيير اين ساختارها و تفوق ساختارهاي جديد در مداخلات شهري از دلايل اصلي به حاشيه رفتن اين مناطق در نظام ساختاري و عملكردي توسعه شهرها و هر چه كم رنگ شدن معاني فضايي در فرهنگ اجتماعي ساكنان قديم و جديد آنها ، و متاثر از آن فرسودگي اجتماعي و كالبدي اين مناطق مي باشد. به علاوه بايد توجه داشت كه در يك قرن اخير سرعت تغيير و تحولات فرهنگي همانند ساختارها ي كالبدي و اجتم اعي افزايش چشمگيري داشته است و همين امر باعث عدم همخواني سرعت تحولات با ظرفيت پديده ها گشته است . بر همين اساس به منظور پيش برد رويكردي ساختاري و فرهنگي ، لزوم نگرش يه شهر و محلات آن به عنوان يك پديده زنده و پويا – از نظر فرهنگي و انسانشناختي و در عين حال يك ساختار جامع كالبدي و اجتماعي داراي اهميت ويژه اي است. مقاله حاضر بر آن است تا به بررسي ساختارهاي سازنده سه محله عودلاجان، خاني آباد و شوش در روند شكلگيري و توسعه شهر تهران پرداخته و پيشنهاد رويكردي مبتني بر باززنده سازي ساختارهاي قديم در تلفيق با ساختارهاي جديد را در يك بستر فرهنگي تكثرگرا ارائه مي دهد.