جنون در مثنوي هاي عطار نيشابوري و پيشينۀ آن تا دوره او

جنون مفهومی مبهم و پیچیده در گسترة اجتماع بوده و هست كه در طول تاریخ با ترازوي عقل سنجیده شده و همواره در برابر آن قرار گرفته است و به اقتضاي زمان و مكان و شخص داراي كاركردهاي متفاوت و متناسب با آن شرایط پیدا كرده است، از جمله كاركردهاي عرفانی، اجتماعی، انتقادي، طنزپردازي، سیاسی. حضور دیوانگان در مثنويهاي عطار داراي دلایل مختلف و كاركردهاي متفاوت است كه به علت اهمیت این بحث در آثار عطار و برجستگی این موضوع و همچنین شخصیت دیوانهگون خود عطار با توجه به كاركردهاي اجتماعی و عرفانی وي، در این مقاله به صورت دقیق مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته كه علاوه بر توصیف آنها و شخصیت و رفتار دیوانگان عطار، دلایل حضور و نیز دلایل محبوبیت آنها در شعر عطار بیان شده است. این مباحث روشن كرده است كه اولاً هیچ شاعر و هنرمندي نتوانسته است موضوع دیوانگان را این قدر هنري و پخته در آثار خود ارائه دهد و نیز این مطلب كه هیچ كسی به این اندازه به این موضوع نپرداخته است و حضور دیوانه در آثار عطار از ویژگیهاي سبكی اوست.