تدابير معمارانه در ارتقاي آرامش وسلامت روان جوانان بر پايه اصول روان شناسي محيطي

در روان شناسى، آرامش، يكى ازشاخصهاي سلامت روان ميباشد. معماري آرامش محور،براي كالبد روح انسان بوده و مهمتر از پاسخگويي به نيازهاي فيزيكي،به ارضاء نيازهاي رواني ميپردازد.متاسفانه،باوجود مشكل بهداشت روان در جوانان،علي رغم اقدامات روانپزشكي،به نقش بسزاي معماري دراين زمينه،توجه اندكي شده .رابطه ابعاد رواني انسان بامعماري وتوجه به نقش كالبد محيط درايجادآرامش وشادزيستن،مساله فراموش شده ايست،كه قصد بسط آن را داريم.هدف اين پژوهش،بررسي تاثيركالبد محيط برسلامت روان وتحليل فرضيات معمارانه موثر برآن ازديد گاه دانش روانشناسي محيطي ميباشد.روش تحقيق اين پژوهش بصورت( توصيفي -تحليلي ) و روشهاي كمي بوده است،درنهايت،با عنايت به نيازهاي روانشناختي جوان آرامشگرا ،به تعريف گونه اي ازمعماري ميپردازيم كه داراي عناصرآرامش زايي چون، فرم هاي مينيمال(كه به دليل سادگي آرامش زا هستند)، خطوط و فضاهاي مواج ونرم،كنتراست كم، نورملايم،رنگ هاي آرامشگرا(سفيد،آبي ، سبز) بوده ،محيطي كه داراي فضاهاي آرامش زا وبانشاطي چون خلوتگاهها، فضاهاي تفريحي، ورزشي،ريلكسيشن و مديتيشن، منظرطبيعي وعناصرش همچون درخت، گياهان زينتي ودارويي،بوها واصوات خوشايند، صداي آب،(كه محرك حواس بصري، چشايي، لامسه ، بويايي وشنيداري اند)،ميباشد.