مديريت منابع طبيعي مبتني بر جوامع محلي

امروزه نقش تعيين كنندة نيروي انساني در توسعه يافتگي كشورها بر كسي پوشيده نيست، از بين عوامل توليد براي رشد و توسعه يعني منابع طبيعي و ثروت خدادادي، نيروي انساني، سرمايه، مديريت و تكنولوژي، اين نيروي انساني است كه سهم اصلي را بر عهده دارد. مشاركت نيروي انساني، وسيلة افزايش و توزيع مجدد فرصتهاي شركت جستن در تصميمگيري هاي اجتماعي و همياري در توسعه و بهرهمند شدن از ثمرات آن تلقي ميشود. مشاركت مردم محلي در مديريت منابع طبيعي، موضوعي است كه در سالهاي اخير مورد توجه بسيار قرار گرفته و پژوهشها و نظريهپردازي متفاوتي در اين باره انجام شده است. از انجا كه مردم به عنوان افراد ذينفع و مخاطبين تصميمگيريها و برنامههاي عرصههاي منابع طبيعي مطرحاند، بنابراين همفكري، همكاري و مشاركت آنان در فرآيند تهيه و اجراي اين برنامهها از اهميت بسزايي برخوردار است. در اين راستا مقاله حاضر با هدف بررسي مديريت منابع طبيعي مبتني بر جوامع محلي به دنبال تحليل نقش مشاركت و همياري جوامع محلي در مديريت عرصههاي منابع طبيعي ميباشد. ساختار مديريتي مبتني بر جامعه محلي، با همكاري بخش دولتي و غيردولتي، قادر به مديريت فرآيند توسعه پايدار عرصههاي منابع طبيعي است و پاسخي به چالش هاي موجود براي دستيابي به نتايج سودمند و پايدار است. پيشنهاد مقاله حاضر اين است كه به منظور تحقق مديريت منابع طبيعي مبتني بر جوامع محلي، ظرفيتسازي در سطوح مختلف پروژههاي منابع طبيعي به منظور تشويق مشاركت مردمي و تشويق فعاليتهاي نظارت و ارزيابي مشاركتي در برنامه ريزي هاي حفظ، احياء و توسعه منابع طبيعي انجام گيرد.