بررسي عاميانگي و شكوه واژگان در اشعار فروغ فرخزاد

زبان عاميانه ساخته ي توده ي مردم است كه سنت و انديشه ي آنها را نشان مي دهد. اين زبان با لحن و نثر متفاوت با زبان معيار در بين گروه خاص از مردم متداول است كه در بين تحصيل كردگان كمتر استفاده مي شود. اين زبان را به خاطر زنده و رايج بودنش مي توان سرچشمه زبان علمي و ادبي دانست. فروغ فرخزاد نيز مانند بسياري از شاعران معاصر از اين زبان بهره برده است و واژگان عاميانه و اصطلاحات عاميانه را در اشعار خود به كار برده است كه باعث درك بهتر خواننده و ايجاد صميميت بين شاعر و خواننده مي شود. اين مقاله بر آن است تا به ارايه نمونه هايي از كاربرد اين مشخصه در اشعار فرخزاد بپردازد