معنا، زبان و هويت در برساخت گرايي اجتماعي به مثابه يك متدولوژي

بر ساخت گرايي اجتماعي رويكرد (ومتدولوژي) انتقادي در علوم اجتماعي است كه در اولين مواجهه با امر اجتماعي، قائل به اين اصل است كه: پديده اجتماعي در عين اينكه واقعي است، بديهي نيست. در واقع، هيچ چيزي در حوزه روابط اجتماعي و انساني بصورت ماهوي، از پيش تعيين شده و بديهي وجود ندارد و هر پديده اي بر ساختي است بر آمده از متن و زمينه خاص تاريخي، فرهنگي و اجتماعي معنا و واقعيت، بصورت مستقل ساخته نمي شوند و فهم ها و حقايق نسبي هستند. زبان در اين رويكرد، صرفا ابزاري براي برقراري ارتباط بين انسان ها و بيان تفكراتشان نيست، بلكه مهم تر از آن، متن و زمينه اي است كه فرايند بر ساخت هويت و تفكر در درون آن و از طريق آن، صورت مي گيرد. كنش ها، نگرش ها و هويت ها از فيلتر زبان و گفتمان عبور مي كنند. فيتلرهايي كه با توجه به تاريخمندي و زمينه و بستر، متفاوت و حتي متعارض عمل مي كنند و وظيفه پژوهشگر توجه به نقش اين فيلترها و متغيرها در بر ساخت كنش، هويت و تعاملات اجتماعي است.