بررسي تجربي افزايش انتقال حرارت آب در اثر افزودن نانوذرات اكسيدي

امروزه از مبدلهاي گرمايي به طور گسترده در صنايع مختلف نظير صنعت نفت و پتروشيمي، نيروگاههاي توليد برق، صنايع غذايي، صنعت خودرو، تهويه مطبوع و ديگر صنايع استفاده مي شود. در اكثر مواقع، بهينه سازي سيستمهاي انتقال حرارت، به وسيله افزايش سطح صورت مي گيرد كه همواره باعث افزايش حجم و اندازه ي اين دستگاهها مي شود. بنابراين براي غلبه بر اين مشكل، استفاده از نانو سيالات به عنوان سيال عامل در مبدلها تحت بررسي مي باشد. در اين تحقيق، نانو سيال آب/ اكسيد مس در كسر 0/01 1٪ در داخل مبدل گرمايي دو لوله اي جريان مخالف مورد بررسي قرار مي گيرد. رژيم جريان آزمايشها مغشوش مي باشد. براساس مقادير حاصله از آزمايش ها، مشاهده مي شود كه: 1ضريب انتقال حرارت جابجايي نانو سيال نسبت به سيال پايه آب بالاتر مي باشد و با افزايش رينولدز جريان، ضريب انتقال حرارت جابجايي افزايش مي يابد. 2- با افزودن نانو ذرات اكسيدي در سيال پايه آب ضريب انتقال حرارت جابجايي و عدد ناسلت افزايش مي يابد. 3- در اكثر رينولدزهاي جريان، ضريب اصطحكاك محاسبه شده از آزمايش نانو سيال نسبت به تخمين بلازيوس از سيال پايه آب اختلال كمتر ار 5% دارد. 4- مشاهده مي شود كه بالاترين ميزان كارايي گرمايي اين نانو سيال 1/16 بود كه در رينولدز جريان 3600 اين نانو سيال حاصل شد.