شگردهاي بيان نوستالژي در شعر حسين پناهي

حسين پناهي را به واسطۀ مجموعه اشعار متعددي كه با تيراژهاي بالا از وي به چاپ رسيده مي توان از شاعران مطرح معاصر دانست. به سبب ويژگي هاي خاص شاعر ، ازجمله حضور در رسانه هاي تصويري و همچنين برخي ويژگي هاي خود اشعار ، باعث شده اين مجموعه آثار كه از مقبوليت قابل توجهي در ميان عامه مردl برخوردار شود. براي انجام اين تحقيق ده مجموعه شعر اين شاعر به طور كامل مورد بررسي قرار گرفته است و اشعاري كه داراي بن مايه هاي نوستالژي بوده اند استخراج شده و سپس به تحليل و بررسي و طبقه بندي اين عناصر و چگونگي حضور آنها در شعر پرداخته ايم و از اين راستا ضعف و قدرت شاعري وي در بيان اين مفاهيم مورد تحليل قرار گرفته است. براين اساس نوستالژي بازگشت به گذشته پر بسامد ترين مفهوم نوستالژي در اشعار حسين پناهي است كه در هيئت اشعاري خاطره گونه و گزارشگرانه عرضه شده است. توجه و علاقه به هرچه مربوط به روستا و زندگي ساده اقوم روستانشين است و به دنبال آن دوري از مظاهر تمدن و صنعت و مانند اين از ديگر مفاهيم پربسامد در شعر حسين پناهي است. دراين پژوهش همچنين ساختمان اشعار و بررسي ساختاري آنها با توجه به گونه هاي بيان عناصر نوستالژي به ويژه در حوزه زباني مورد بررسي قرار گرفته است.