بررسي كهن الگوي مادر مثالي در مادرانه هاي شعر معاصر فارسي

كهن الگوها به مثابۀ مفاهيم مشتركي از گذشته هاي دور، در ضمير ناخودآگاه بشر به جا مانده اند. اين صور براي رسيدن به مرزهاي خودآگاهي، در خواب ها، رؤياها و نيز آثار ادبي جلوه مي كنند. نقد كهن الگويي يكي از شاخه هاي فرعي نقد روانشناسي است كه به خوبي مي تواند معيار و ملاك سنجش و بررسي و تحليل آثار ادبي باشد. در اين پژوهش در ابتدا اختصاراً به ويژگي هاي يكي از مهمترين كهن الگوهاي شناخته شده؛ يعني " مثالي " و آنگاه به بررسي كهن الگوي مادر مثالي در مادرانه هاي شعر معاصر فارسي پرداخته ايم. تلاش كرده ايم تا نشان دهيم كه اين كهن الگو به چه شكل در اين اشعار نمود يافته و شاعران در اين اشعار تا چه ميزان تحت تأثير مادر فردي خود در سرودن اين اشعار بوده اند